BENCİLLİK ÜZERİNE

Dale Carnegie’in “Dost kazanma ve insanları etkileme sanatı” isimli eserinde okumuştum. New York telefon şirketi, telefon konuşmalarında insanların en sık kullandığı kelimeyi bulmak için bir araştırma yapmış.Araştırmanın sonucunu siz de tahmin edebilirsiniz: “Ben..Ben..Ben..”

Şirket 500 ayrı telefon görüşmesini incelemiş. Bu görüşmeler sırasında insanların tamı tamına 3900 kere “Ben.. Ben.. Ben..” dediği tesbit edilmiş.

Yazar diyor ki; sizin de içinde bulunduğunuz herhangi bir grup fotoğrafına baktığınızda önce kendinizi görmek istersiniz..

Ne kadar doğru tespitler değil mi?

İnsanoğlu işte bu iki örnekte de olduğu gibi aslında bencil bir varlıktır.

Gerçek budur ama genel bir iyimser yaklaşımla “ nispeten böyledir “ demek daha doğru olur. Zira çok özverili insanlar da vardır. Ayrıca kendisini öne çıkarmaya çalışmanın ve habire BEN demenin doğru bir tutum ve davranış biçimi olmadığını bilip tevazu sahibi olmanın aslında bir “ Erdem “ olduğunu kabul eden insanlar da vardır.

Bu erdemli insanlar ise daima el üstünde tutulmayı hak eden insanlardır.

Bir kısım insanlar da vardır ki, erdem ne kelime, insaniyetten alabildiğine uzaktırlar.

Onların toplumda saygı gördüğünü zannetmesi, eğer hasbelkader bir yere gelmişler ise, işgal etikleri makam ve mevkiler sayesindedir.

O makamı şu veya bu şekilde terk ettiklerinde veya o makamdan alınıverdiklerinde bir bakarlar ki etrafında kendisine saygı gösterisinde bulunanlar yok oluvermiş..Böyle insanlar o işgal ettikleri makamın hakkını veremeyen ve eline geçen fırsatı değerlendiremediği için toplumun çöplüğünde layık oldukları yeri alan sıradan kişiler oluverirler.

Diktatörler böyledir. Başına geçirildiği toplumun tümünü maraba zanneden köhne beyinli acuze yöneticiler de böyledir.

Bu bir gerçek iken, sadece BEN diyen bu zavallılara ne yaparsanız yapınız yaranamazsınız.

Başınızda gezdirseniz, hiçbir mecburiyetiniz olmadığı halde iltifat etseniz, hak etmediği halde sırf “İyi geçinelim, dost kalalım” diye yırtınsanız faydası yoktur.

O hep kötü davransa siz iyi davransanız, sizin buna mecbur olduğunuzu düşünürler. İyi niyetlerle yaklaşsanız size olmadık kabalığı yapar. Bunu da mevkiinin işnin ya da şahsi alışkanlık veya prensiplerinin bir gereği veya icabı sayarlar. Hatta onurlandırmaya çalışsanız size teşekkür etmesi gerekirken üstüne üstlük bir de hakaret sayılacak karşılıklar verirler..

İşte bu kendisini dünyanın en, en, en, en emsalsizi zanneden BENCİLLİK heykeli kişilere mahsus bir hastalıktır ki, aynı zamanda şifa bulmaz hastalıklara düçar olmuş kompleksli varlıkların da “ sıfat bileşkesi “dir.

Bu hasta kişiliklere bakan herkes düşünmeye başlar ve der ki; “Eee arkadaş, anladık, sen sensin de biz neyiz?”

İşte böylesi kişilerin bir fırsatı da karşısındakilerin eline geçerse vay haline..

Bu BENCİLLER’in ipi bir başka bencilin elindeyse, yandı gülüm keten helva!..

Avusturyalı ünlü Psikolog Alfred Adler, “ What Life Should Mean To You”(Hayat Size Ne İfade Etmeli) adlı bir kitap yazmış. Bu kitapta, “Hayatta en çok zorluk çeken kişi dostlarıyla ilgilenmeyen kişidir ve bu kişi başkalarına zarar verir.” diyor.

Peki sırf kendisini düşünen ve nefsaniyeti başına vurmuş kişilerin durumu ne olur?

Onu da biz söyleyelim:

İşi ve mesleği ne olursa olsun, böyle bir kişi hep BEN dediği ve etrafındaki insanları kendi kölesi, yaşadığı toplumu kendi tebaası, mesai arkadaşlarını hizmetçisi, emanetine teslim edilen maddi imkanları babasının parası ve oturduğu makam ve ihraz ettiği mevkii sonsuz ve mutlak otorite kaynağı zannettiği için, bir gün gelir bir bakar ki fena halde yanılmış..

Ne şanı şöhreti, ne makamı,ne adı kalmış ortada.. Yok olup gitmiş.

Gideceği gün geldiğinde, göreceği muamele ömür boyu sürdürdüğü bencilliğinin, kendisine saygı gösterenlere takındığı menfi tavırların, bir teşekkür nişanesi (!) olarak yüzüne tokat gibi iner..

Ama artık iş işten geçmiştir. Sonra kendisine selam verecek bir tek dost ve arkadaş da bulamaz..

Bu yazımız sakın Bencil dostlarımızın zoruna gitmesin. Bizim sözlerimiz ortayadır.
Herkes kendisine düşen hisseyi alabilir.