Bir yerlere veryansın ediyor.
Haklı olsa kimse bir şey demez.
Hatta ahlak ve fazilet ölçülerini elden bırakmadan yerli yerinde eleştiri yapsa, kimsenin diyeceği bir şey de olamaz. Adam görevini yapıyor derler.
Ama tosuncuğun ağabeyi zaten hayatı boyu hiç dürüst davranamamış ki.
Şehrin genç ahalisi ve bizim tosuncuk bilmez ama, babası belli ise sorsa ona söyler ağabeyinin şehrin arazilerini, meralarını babasının mülkü gibi nasıl tapuladığını..
Ve bu tosuncuk bilse ki adı Nemrut’a, Ebu Cehile çıkmış bir başka ağabeyinin şehrin şirketine ait hisseleri çalıp sattığını ve cümle aleme rezil olduğunu; oturup bir düşünür ve ben kimi kendime örnek alıyorum, kime keyif bağışlıyorum diye aklını başına toplar.
Ama nerede bu tosunda o feraset.
Çünkü bu tosun.
Aslında canlı bir tosun da değil.
Yapma oyuncak gibi. Birilerinin oyuncağı.
Kıç tarafına kurma anahtarını sokup üç-dört tur sağa doğru çevirdiler mi, kuranların istediği yönde hareket ediyor.
Zembereği boşaldı mı bu defa kıç tarafını bir başkasına çevirip " Kur beni , kur beni" diye tutturuyor.
Ne dersiniz?
Bu arkadan kurmalı oyuncaklar da olacak…
Olacak olmasına da, bazen insan şaşırıp kalıyor tabi.
Şaşırıyor ama, nihayet bunların birilerinin oyuncağı olduğunu düşünüp rahatlıyor.
İçinizden; “ Bak tosunum böyle giderse uyuz bir öküz olmaktan öte gidemezsin, yazık olur sana “ demek geliyor.
Ama bir anda bundan da vazgeçiyorsunuz.
Tosun tosundur,kuş kuştur,tavuk tavuktur,ceylan ceylandır,arslan arslandır,kurt kurttur,köpek köpektir..
İnsan suretinde gezenlere aldırış etmemek gelir hemen içinizden.
Zaten doğru olan da budur.
İnsan değil de peki ne? Diyebilirsiniz.
Haklısınız.
İnsanın akılsız ve ferasetsiz,idrakten yoksun olanına zaten insan demezler ki!
Onlar insan değildir.
Eskilerin tabiri ile,” Hayvan-ı Natık”tır.
Yani konuşan hayvandır.
Konuşur, konuştuğu gibi de yazar.
Yazsın, yazsa ne yazar yazmasa ne yazar?..
Yazsın bakalım.
Ağabeyi de yazsın,tosun da.
Ne değeri var…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder